Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Να μην ξεχαστει η υποθεση του ραδιενεργου κεσιου!


Καπιταλισμός: Καρκινογόνος όπως το κέσιο.

Ο αγώνας των εργατών στη Χαλυβουργία του Ασπρόπυργου μπορεί να έκλεισε μέσα σε 9 μήνες αλλά ο κύκλος ζωής του το ραδιενεργού κέσιου είναι επί γης γύρω στα 24.000 χρόνια. Όσοι εργάτες ήρθαν σε επαφή μαζί του και δεν πείστηκαν από τις επίσημες ανακοινώσεις, έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν. Στο τελικό προϊόν δεν εμπεριέχονται αληθινοί άνθρωποι παρά μόνο τα φαντάσματά τους.
Όμως, ποιος πραγματικά ενδιαφέρθηκε μέχρι σήμερα για τα βολταρίσματα των ξεσκέπαστων φορτηγών του σκραπ που διανύουν τη πόλη από το λιμάνι του Βόλου μέχρι τη Β’ ΒΙΠΕ; Πόσους αγώνες έπρεπε να κάνουν οι κάτοικοι του παλιού λιμεναρχείου για να καταβρέχεται η σκουριά της φορτοεκφόρτωσης στο λιμάνι αλλά που διασκορπίζεται άνετα στη διακίνηση; Τι γίνεται με το περιβάλλον γύρω από τη Χαλυβουργία όταν τόνοι ολόκληροι παραμένουν επί γης ακίνητοι και διαχεόμενοι στο υπέδαφος και επί αέρος κινούμενοι;
Δυστυχώς το ραδιενεργό υλικό δεν μυρίζει, δεν έχει αναθυμιάσεις, δεν είναι ορατό παρά μονάχα στο τέλος της άθλιας καρκινογόνας ζωής. Ως γενικευμένη επιμόλυνση και καταστροφή των κυττάρων, επιθετική πολλές φορές, είναι παρόμοια με την επιθετικότητα του κεφαλαίου που για μερικά ευρώ παραπάνω, επιμολύνει κάθε πλευρά της ζωής. Σε τι χρησιμεύει άραγε ένας μισθός αν σε μερικά χρόνια διαπιστωθεί ότι λόγω της ραδιενέργειας κινδυνεύει η ζωή μας από καρκίνο; Πόσο κοστολογείται η ζωή ενός ανθρώπου και πόσο σίδερο πρέπει να πουληθεί για να πούμε ότι άξιζε που πήγε χαμένος;
Τα γεγονότα γνωστά αλλά η συνέχεια σχεδόν άγνωστη: Tο περιβόητο φορτίο σκραπ έφυγε από την Χαλυβουργία Ελλάδος στον Βόλο στις 27 Ιουνίου για την Σαρδηνία όπου εταιρεία, βάσει συμβολαίου που έχει συνάψει με το εργοστάσιο του Βόλου διαχειρίζεται τα επικίνδυνα απόβλητα. Το φορτίο επέστρεψε στο λιμάνι του Βόλου στις 5 Ιουλίου ως μολυσμένο λόγω παρουσίας του ραδιενεργού υλικού Καίσιο 137. Τα επίπεδα ραδιενέργειας που ανιχνεύθηκαν ξεπερνούν κι αυτά που ανιχνεύθηκαν σε φορτία που είχαν φύγει από την Φουκοσίμα μετά το πυρηνικό ατύχημα του 2011! 
Οι Ιταλοί επιστήμονες ορθώς διαπιστώσανε ότι τα όρια που έχουνε τεθεί για τις ποσότητες ραδιενέργειας σε φορτία σκραπ είχανε ξεπεραστεί κατά πολύ, σύμφωνα με τους σχετικούς κανονισμούς, το επιστρέψανε και συγχρόνως ανέστειλαν και το συμβόλαιο που είχανε συνάψει οι δύο πλευρές για τις συγκεκριμένες εργασίες.
 Η Ελληνική Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ΕΕΑΕ) που εξέτασε το φορτίο διαπίστωσε ότι όλα όσα ανακοίνωσαν οι Ιταλοί συνάδελφοί τους για την επικινδυνότητα του φορτίου και την μόλυνση του πλοίου δεν ισχύουν. Η ΕΕΑΕ έβγαλε μια καθησυχαστική ανακοίνωση της μορφής ότι δεν έγινε τίποτε και η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Για ποιους όμως η ζωή συνεχίζεται και για ποιους έχει αρχίσει να μετρά αντίστροφα;
Αυτό δεν μπορεί να το βεβαιώσει κανείς επιστημονικά χωρίς να γίνουν οι αναγκαίες ραδιολογικές εξετάσεις σε όλους τους εργαζόμενους (εργάτες χαλυβουργίας, λιμενεργάτες, πλήρωμα πλοίο και στους φορτηγατζήδες ακόμα) κι αν δεν μελετηθούν όλες οι επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον.
 Πραγματοποιήθηκαν έλεγχοι από την ΕΕΑΕ σε όλο το επιστρεφόμενο φορτίο; Παρίσταντο εκπρόσωποι του σωματείου στους ελέγχους αυτούς; Γιατί το λαλίστατο σωματείο της χαλυβουργίας δεν έβγαλε κάποια ανακοίνωση όπως συνέβη στην περίπτωση των εργατικών ατυχημάτων που έγιναν εξαιτίας ….. ως συνήθως λόγω ανθρωπίνων λαθών των εργατών και όχι ελλιπών κανονισμών ή της εντατικοποίησης της εργασίας; Που βρίσκεται αυτή τη στιγμή το φορτίο; Τι λένε οι υπηρεσίες του Υπουργείου Περιβάλλοντος που θέλουν πράσινη ανάπτυξη αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκαν αν τηρούνται οι περιβαλλοντικοί όροι λειτουργίας των βιομηχανικών μονάδων;
Τελικά, έπρεπε κάποιος να μετρήσει τους νεκρούς στα νεκροταφεία για να διαπιστωθεί ότι ο Ασωπός ποταμός ήταν οχετός βιομηχανικών λυμάτων που έφτανε μέχρι τη βρύσης μας.
Τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα και διογκούμενα. Μόνο οι εργάτες και η τοπική κοινωνία μπορούν να παρέμβουν για τους όρους και τις συνθήκες λειτουργίας της χαλυβουργίας πριν το καίσιο φτάσει στο ποτήρι του νερού που πίνουμε.
Όσο για τους καπιταλιστές, οι λογαριασμοί μένουν ανοικτοί από τον Ασπρόπυργο μέχρι το Βόλο και από τη Σαρδηνία μέχρι το Βελεστίνο.

5/8/2012
ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ (ΚΟ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ)
www.eek.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΚΙ ΕΔΩ: http://eekmag.blogspot.gr/2012/07/blog-post_19.html

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2012

Από τη ΔΕΘ στην “Πραγματική δημοκρατία”; ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/2012/08/blog-post.html.

Από τη ΔΕΘ στην “Πραγματική δημοκρατία”;

 Χωρίς αμφιβολία, η φετινή ΔΕΘ, μετά από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, την πολιτική εξαφάνιση των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ από κάθε υπαρκτό εργατικό αγώνα, είναι η αρχή της αναμέτρησης του εργατικού κινήματος με μια κυβέρνηση που θέλει να διαχειριστεί τη καπιταλιστική χρεοκοπία με το «Νόμο και τη Τάξη» αλλά αδυνατεί να προσέλθει στη ΔΕΘ για να ανακοινώσει το απόλυτο αδιέξοδο της διαχείρισής της. Ο φετινός, μαύρος χειμώνας, εκτός από την εκτεταμένη αθλιότητα κυοφορεί και την εξέγερση των μαζών για την κατάργηση των όρων της αθλιότητας.

Γι αυτό, το κάλεσμα (*) πολλών συνδικαλιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, έγκαιρα αυτή τη φορά, για ανεξάρτητη εργατική συγκέντρωση στη Καμάρα της Θεσσαλονίκης είναι ένα ελπιδοφόρο μήνυμα, το οποίο ελπίζουμε να συνοδευτεί και από μια ανεξάρτητη πορεία ώστε να υλοποιηθεί το περιεχόμενο των υπογραφών «μακριά κι ενάντια» από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, κάτι που ορισμένα τμήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς δεν ασπάζονται και χωρίς καμιά ντροπή καλούν στο άγαλμα Βενιζέλου (Εργατική Αντίσταση, http://www.sekonline.gr/).
Ο πρόλογος του καλέσματος και του κειμένου υπογραφών που επισημαίνει την ανάγκη συγκρότησης ενός ανεξάρτητου κέντρου αγώνα όλων των μαχόμενων τμημάτων της εργατικής τάξης, μας βρίσκει περισσότερο σύμφωνους από ποτέ, ένα κέντρο αγώνα που θα συσπειρώσει σωματεία, επιτροπές αγώνα κι οποιαδήποτε μορφή αυτό-οργάνωσης της εργατικής τάξης που θα ανατρέψει το παρωχημένο καπιταλιστικό σύστημα που διευρύνει την ανισότητα επικαλούμενο την ισότητα της κοινωνίας των πολιτών προκαλώντας μια ανείπωτη καταστροφή στις εργατική τάξη και τα φτωχά μικροαστικά στρώματα.
Ο πολιτικός προβληματισμός των συνδικαλιστών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς για το ανεξάρτητο κέντρο αγώνα είναι ώριμος (ήδη έχουμε αναλάβει σχετική πρωτοβουλία για Ανεξάρτητο Κέντρο Αγώνα Εργατών) κι ασφαλώς μπορεί να ωθήσει παραπέρα τους προβληματισμούς όλων για τα όρια του συντονισμού των πρωτοβάθμιων σωματείων και σε μια προωθημένη πολιτική ενότητα του εργατικού κινήματος.
Αλλά κάθε πολιτική προσπάθεια ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος, πέρα από τις σωστές προγραμματικές θέσεις «Για την ανατροπή όλων των Μνημονίων, της δανειακής σύμβασης και των εφαρμοστικών νόμων τους, τη διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ, την εθνικοποίηση των τραπεζών με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.», η ταξική πτέρυγα του εργατικού κινήματος πρέπει να ξεκαθαρίζει στα μάτια των μαζών το περιεχόμενο της ανατροπής, λέξη που επαναλαμβάνεται πολλές φορές στο κάλεσμα.
Γι αυτό, μας προκαλεί κάτι περισσότερο από έκπληξη το γεγονός, ότι ένα σύνολο σωστών προβληματισμών και προγραμματικών σημείων, αντί να καταλήγουν στο ζήτημα της ανατροπής του καπιταλισμού, στη πάλη για τη κατάληψη της εξουσίας από τα εργατικά συμβούλια (οι φασίστες πλέον μιλούν για κατάληψη της εξουσίας για λογαριασμό της αντεπανάστασης) και σε μια διεθνιστική προοπτική των ενωμένων σοσιαλιστικών πολιτειών της Ευρώπης (αφού στο κείμενο απορρίπτεται η διάσωση του «εθνικού» καπιταλισμού), το κάλεσμα της ταξικής πτέρυγας του εργατικού κινήματος καταλήγει στο αντίθετο πολιτικό αίτημα, διατυπωμένο σε μια και μόνο φράση, αλλά τι φράση:  «Για πραγματική δημοκρατία ενάντια στο εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα»!
Όμως, ακόμα και το κίνημα των πλατειών πέρυσι το καλοκαίρι, κάτω από το ισχυρό φως της Πουέρτα Ντε Σολ, απέρριψε στη ψηφοφορία της πλ. Συντάγματος το σύνθημα της «Πραγματικής Δημοκρατίας», υιοθετώντας την ενδιάμεση, αλλά σίγουρα πιο προωθημένη πολιτική πρόταση της «Άμεσης Δημοκρατίας».

Αν ο ρόλος του εργατικού κινήματος και του προτεινόμενου ανεξάρτητου κέντρου αγώνα είναι η «Πραγματική Δημοκρατία», εκ των προτέρων μπορεί να απαντήσει κανείς ότι κάθε προσπάθεια συζήτησης και σύγκλισης με άλλες ταξικές δυνάμεις μέσα στο εργατικό κίνημα εξοστρακίζεται στο πυρ το εξώτερο, θέτοντας από τώρα το εργατικό κίνημα στην ουρά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των αστών.
 Γιατί η  «Πραγματική Δημοκρατία» είναι το προσωνύμιο της θεωρίας των σταδίων και της τακτικής των πιέσεων για την υπεράσπιση της Αστικής Δημοκρατίας και η εγκατάλειψη των επαναστατικών μέσων, η πολιτική προσαρμογή στις πιέσεις της μικρομπουρζουαζίας και η υποταγή μέσω αυτής στο μεγάλο κεφάλαιο, είναι το νόμιμο παιδί της καταστροφικής πολιτικής των λαϊκών μετώπων της δεκαετίας του 30, της προδοσίας και της ήττας της ελληνικής επανάστασης με την υπογραφή της Βάρκιζας, η εκτέλεση του λαού της Χιλής από τον Πινοσέτ.

Όμως ο Δεκέμβρης του 2008 έχει γράψει ανεξίτηλα: «Βάρκιζα, Τέλος»!
Γιάννης Χατζηγιάννης
Μέλος της πρωτοβουλίας Ανεξάρτητου Κέντρου Αγώνα Εργατών
http://kentroagona-ergaton.blogspot.gr/
(*) http://www.narnet.gr/articles/%CE%B4%CE%B5%CE%B8-2012-%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AE-%CE%BD%CE%AD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE%CF%82

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2012

Αναδημοσιευση απο http://www.eek.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1073:2012-08-03-06-29-26&catid=46:labor&Itemid=75

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑΣ

Η ηρωική απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας Ελλάδος, έλαβε τέλος.
Μετά από 9 μήνες στην πρώτη γραμμή των αγώνων της εργατικής τάξης, η μεγάλη μάχη του Ασπροπύργου τερματίζεται, ύστερα από απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων στις 28/7. Ψηφίστηκε με 107 ψήφους υπέρ και 14 κατά, η πρόταση του Δ.Σ. του Σωματείου για αναστολή της απεργίας (29 εργάτες δεν ψήφισαν). Μόλις μία εβδομάδα πριν, στις 21/7, η Γ.Σ. είχε υπερψηφίσει την πρόταση για συνέχιση της απεργίας με συντριπτική πλειοψηφία (164 υπέρ, 5 κατά). Ήταν μια απόφαση την επαύριο της βίαιης επίθεσης των ΜΑΤ και της «ανακατάληψης» του εργοστασίου για λογαριασμό της εργοδοσίας, εν μέσω ξύλου και χημικών.
 Ο πρόεδρος του Σωματείου, Γιώργος Σιφωνιός (ΚΚΕ-ΠΑΜΕ), εισηγούμενος την πρόταση για λήξη της απεργίας στη Γ.Σ., μεταξύ άλλων αναφέρει: «Κανένας μεγάλος αγώνας δεν έγινε ούτε θα γίνει, έχοντας εκ των προτέρων εξασφαλισμένους τους όρους για τη νίκη, έχοντας προβλέψει αλάθητα όλες τις πιθανότητες. Στη ζωή τέτοιοι αγώνες δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο στα μυαλά των γραφειοκρατών, των βολεμένων, των φοβισμένων, και των συμβιβασμένων. Κανένας πραγματικός αγώνας δεν γίνεται χωρίς θυσίες, ακόμα και νεκρούς. Η ιστορία του εργατικού κινήματος το επιβεβαιώνει. Κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος, γιατί όλοι μας βοηθάνε να διδασκόμαστε, να γίνουμε καλύτεροι. (…) Είναι μια μάχη στον πόλεμο που κάνουν οι εργάτες μέχρι να καταργήσουν την εκμετάλλευση, να ανατρέψουν τους εκμεταλλευτές τους, να πάρουνε την εξουσία και να οικοδομήσουνε την δική τους κοινωνία.»
Τα παραπάνω μπορούμε να τα προσυπογράψουμε στο ακέραιο, όπως και άλλα αντίστοιχου πνεύματος που εμπεριέχονται στον ίδιο απολογισμό. Ωστόσο, αυτές οι σωστές γενικές παρατηρήσεις που θα μπορούσαν να ειπωθούν μετά από κάθε αγώνα σε όλη την ιστορία της ταξικής πάλης, δεν απαντάνε στα πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα που βάζει η όλη πορεία και έκβαση της απεργίας στη συγκυρία. Δεν αναδεικνύει τα όποια στρατηγικά και τακτικά λάθη ή σωστά έγιναν. Δεν βοηθάνε στο να βγάλουμε τα απαραίτητα μαθήματα - για να «διδαχτούμε» όπως σωστά λέει- και τα ορθά συμπεράσματα για να οργανώσουμε τις δυνάμεις μας με τέτοιο τρόπο ώστε στις επόμενες μάχες να είμαστε εμείς οι νικητές. Διότι πέρα από το τι ειπώθηκε στην πρόταση του Δ.Σ., θα πρέπει να εξεταστούν με ειλικρίνεια οι όροι κάτω από τους οποίους επήλθε η λήξη της απεργίας. Για να είμαστε καθαροί και να μην εξωραΐζουμε τα πράγματα: μια νίκη είναι μια νίκη και μια ήττα είναι μια ήττα, με τις αντίστοιχες επιπτώσεις για την εργατική τάξη η κάθε μια. Και αυτό που χρειάζεται πριν απ’ όλα η εργατική τάξη είναι η αλήθεια, εκτεθειμένη στην ολότητα της μπροστά στα μάτια της για να μπορέσει να κρίνει η ίδια, να αναδιαμορφώσει την πράξη της και να οδηγηθεί στη νίκη.

Δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως οι Χαλυβουργοί φεύγουν νικητές από τον συγκεκριμένο αγώνα. Το Δ.Σ., που ελέγχεται από το ΠΑΜΕ, απέσυρε την στήριξη του στην απεργία, μετά από την τελευταία επικοινωνία με το Υπουργείο Εργασίας, που γι’ άλλη μια φορά επαναλήφθηκε η άτεγκτη θέση του Μάνεση για επιστροφή των εργατών στη δουλειά, χωρίς επαναπρόσληψη απολυμένων και χωρίς καμιά άλλη υποχώρηση στις απαιτήσεις του. Ό,τι δηλαδή επαναλάμβανε όλους τους προηγούμενους μήνες και οι Χαλυβουργοί απαντούσαν με συνέχιση της απεργίας.
Αυτή τη φορά όμως, η ηγεσία του Σωματείου, κάτω από τις τεράστιες πιέσεις του τελευταίου διαστήματος που κορυφώθηκαν με την καταστολή των ΜΑΤ, ουσιαστικά συμφώνησε για την επιστροφή των εργατών στη δουλειά μεταφέροντας τη πρόταση στο σώμα της Συνέλευσης για ψήφιση. Δεν κατάφερε να αποσπάσει απολύτως καμιά άλλη δέσμευση από την εργοδοσία, ούτε καν για την μειωμένη πρόταση των 40 αντί 120 επαναπροσλήψεων,  έχοντας μόνο την απαίτηση να αποχωρήσουν τα ΜΑΤ από την πύλη.
Αυτή η απαίτηση δεν έχει ουσιαστικό νόημα. Ο λόγος που βρέθηκαν στην πύλη του εργοστασίου τα ΜΑΤ στοιχίζοντας τις κλούβες τους κατά μήκος της Εθνικής Οδού, ήταν να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη είσοδο όσων εργατών επιθυμούσαν να δουλέψουν, και όχι για να τους εμποδίσουν να μπουν αν αποφασίσουν τελικά να εργαστούν. Δεν είχαν κανένα λόγο λοιπόν να μην αποχωρήσουν -έστω και με κάποιες μικροεντάσεις για το αν οι εργάτες θα μπουν κατά μόνας ή όλοι μαζί- όταν το πρωινό της 30/7 οι εργάτες της Χαλυβουργίας, μπήκαν αυτόβουλα για δουλειά. Όταν λοιπόν διατυπώνεται μια απαίτηση προς την εργοδοσία που εκ των προτέρων είναι δεδομένο πως, αργά ή γρήγορα, θα ικανοποιηθεί γιατί δεν αντιτίθεται στα συμφέροντα της, έχει μάλλον την λογική να εμφανίσει εκ των υστέρων έστω μια μερική νίκη την στιγμή που τα βασικά διακυβεύματα των εννέα μηνών απεργίας κρίθηκαν ανεξαιρέτως υπέρ της εργοδοσίας. Τα ΜΑΤ αποχώρησαν από την πύλη αλλά οι απολυμένοι παρέμειναν απολυμένοι. Σε αυτό δεν υπάρχει τίποτα θετικό.
 Η απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας Ελλάδας, έγινε από νωρίς υπόθεση όλης της εργατικής τάξης. Στον αγώνα των ηρωικών απεργών συμπυκνώθηκαν τα συμφέροντα όλων των προλεταρίων. Οι θετικές ή αρνητικές επιδράσεις στο ηθικό των εργατών, από την πορεία και την όποια πιθανή τελική έκβαση της απεργίας, επομένως, ήταν σχεδόν δεδομένο εξ αρχής πως θα ξεπεράσουν τα όρια του εργοστασίου, και θα γίνουν ένα πολιτικό γεγονός στους κόλπους των εργατών, βαραίνοντας από την μια ή την άλλη πλευρά πάνω στους αγώνες της επόμενης περιόδου.
 Ωστόσο, το πλέον εύκολο σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι ν’ αρχίσουν να επιρρίπτονται ευθύνες και κατηγορίες δεξιά κι αριστερά, να στήνονται στον τοίχο άκριτα αγωνιστές, και να μπαίνουν οι πάντες και τα πάντα στο ίδιο τσουβάλι της κριτικής. Έχει χορτάσει το κίνημα τέτοιες εμπειρίες που τρώγεται με τις σάρκες του και δεν του χρειάζονται άλλες. Εν τέλει, το σώμα της Γ.Σ. ήταν αυτό που δημοκρατικά πήρε την οριστική απόφαση, όπως δημοκρατικά υπερψήφιζε την απεργία εδώ και τόσο καιρό. Ακόμα περισσότερο εδώ, κανείς δεν μπορεί να επικρίνει τους εργάτες για την απόφαση τους, που είναι προϊόν αδιεξόδων του ίδιου του αγώνα. Επί εννέα μήνες, σήκωσαν στην πλάτη τους το βάρος μιας ολόκληρης τάξης που βρισκόταν σε διαρκή αναζήτηση ενός τρόπου να αντιδράσει στην καταστροφή της ζωής της, έγιναν το καμάρι κάθε αγωνιζόμενου ανθρώπου, που στον δικό τους αγώνα είδαν ένα φάρο ελπίδας κι ένα πρότυπο για τις δικές του μάχες. Όλα αυτά, με ανυπολόγιστες συνέπειες σε οικονομικό, προσωπικό κι οικογενειακό επίπεδο. Η αυταπάρνηση και το αίσθημα της αυτοθυσίας, όλων ανεξαιρέτως των απεργών, υπήρξαν συγκινητικά σε όλο το διάστημα αυτής της μεγαλειώδους μάχης. Η κούραση και η συναίσθηση του αδιεξόδου είναι πλήρως κατανοητά, γιατί τα παραπάνω υπήρξαν αντικειμενικά. Αυτό που πρέπει να εξεταστεί είναι γιατί φτάσαμε ως εδώ, αν και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, για να μιλάμε τώρα από μια άλλη σκοπιά.
 Στη Χαλυβουργία εφαρμόστηκε επί εννέα μήνες, με ένα ενδεχόμενα ιδιαίτερο τρόπο -λόγω της μη δυνατότητας πλήρους αποφυγής εμπλοκής κι άλλων πολιτικών δυνάμεων- η γνωστή διασπαστική τακτική του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ. Ενώ βρέθηκε να παίζει εξ αρχής κεντρικό ρόλο στην απεργία, εξαιτίας της δύναμης του μέσα στο Δ.Σ. του Σωματείου, κι ενώ είναι γεγονός ότι βοήθησε τα μέγιστα στην υλική στήριξη του αγώνα, ωστόσο ταυτόχρονα υπέσκαψε την δυναμική του, οδηγώντας τον σε ανυπέρβλητα αδιέξοδα.
Πρώτα και κύρια προσπάθησε επανειλημμένα να «μαντρώσει» τους Χαλυβουργούς σε ένα πλαίσιο ασφυκτικού ελέγχου. Ενδεικτικά, στις πορείες αλληλεγγύης, από τις αρχικές ως τις πιο πρόσφατες, που μετατρέπονταν με στρατιές καχύποπτων κνιτών σε ρόλο πορτιέρηδων, σε εκδηλώσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ με παραταξιακό χαρακτήρα, το πανό των Χαλυβουργών έμπαινε δικαίως πάντα μπροστά με τον κόσμο του ΚΚΕ ν’ ακολουθεί κάνοντας… αλυσίδες περιφρούρησης όχι στην αστυνομία αλλά στις υπόλοιπες αλληλέγγυες δυνάμεις. Τήρησε εξ αρχής εχθρική στάση ενάντια σε κάθε προσπάθεια προσέγγισης των Χαλυβουργών με τμήματα της εργατικής τάξης και της Αριστεράς που δεν είναι κάτω από τον έλεγχο του. Προσπάθησε επισταμένως να καλλιεργήσει απροκάλυπτα με όλα του τα μέσα και με όλα του τα στελέχη, την εντύπωση πως «μόνο το ΠΑΜΕ μας στηρίζει, όλοι οι υπόλοιποι είναι εχθροί μας», κάτι για το οποίο ποτέ δεν κατάφερε να πείσει εξολοκλήρου τον βασικό όγκο των απεργών, που εξ αρχής ήταν θετικοί στην αλληλεγγύη του κινήματος. Υπενθυμίζεται εδώ, πως σε εκδήλωση υπέρ των απεργών στη Λειβαδιά, ο υπεύθυνος του ΠΑΜΕ αρνήθηκε να δώσει τον λόγο στο μέλος του ΕΕΚ και του Δ.Σ. του Ε.Κ.Λ., Σ. Παπαδημητρίου, για να εκφωνήσει ομιλία συμπαράστασης, κι όταν αυτός προσπάθησε να μιλήσει εκτός μικροφώνου στους παριστάμενους οι σταλινικοί παρατρεχάμενοι φώναζαν συνθήματα πάνω από την φωνή του επιχειρώντας με αυτό τον τρόπο να τον φιμώσουν. Είναι το ΚΚΕ αρμόδιο να κρίνει ποιος μπορεί και ποιος δεν μπορεί να μιλήσει σε μια εκδήλωση που δεν γίνεται για το ίδιο, αλλά για μια εργατική απεργία; Έχει κάποιο μέτρο για να μετράει και να αποκλείει την αλληλεγγύη άλλων αριστερών δυνάμεων και να αποφασίζει κατά πως νομίζει; Το λενινιστικό «προχωράμε χώρια, χτυπάμε μαζί», κάτω από το βάρος της σταλινικής διαστρέβλωσης μετατρέπεται σε «προχωράμε χώρια, χτυπιόμαστε μεταξύ μας».
Δεν θέλησε ποτέ, το Κόμμα του Περισσού, χαμένο μέσα στη σταλινική παράδοση διάσπασης των αγώνων της εργατικής τάξης, να «εκμεταλλευτεί» το ειδικό βάρος που απέκτησε η απεργία της Χαλυβουργίας και την τεράστια συσπείρωση κοινωνικών δυνάμεων γύρω της θέτοντας την στο επίκεντρο, για να προωθήσει προσπάθειες συγκρότησης ενός Ταξικού Μετώπου που να παλεύει απαντώντας σε όλα τα κοινωνικά ζητήματα, με στρατηγική την κατάληψη της εξουσίας χτυπώντας απευθείας την αστική τάξη, και δημιουργώντας έτσι τους όρους όχι μόνο για τη νίκη των Χαλυβουργών, αλλά και για την νίκη όλης της εργατικής τάξης. Όπως συνηθίζει άλλωστε, προτίμησε να κάνει μέτωπο με τον εαυτό του. Η σταλινική λογική της απομόνωσης «θριάμβευσε» γι’ άλλη μια φορά και σε ένα μεγάλο βαθμό ευθύνεται για την εξέλιξη.
 Το ΕΕΚ τόνιζε από καιρό, στεκόμενο εξ αρχής στο πλευρό των απεργών, πως το «όλη η Ελλάδα μια Χαλυβουργία», δεν έπρεπε να μείνει στο επίπεδο ενός συνθήματος ή μια γενικόλογης διακήρυξης, αλλά έπρεπε να γίνει το κεντρικό περιεχόμενο της πάλης των Χαλυβουργών. Το τεράστιο δίκτυο αλληλεγγύης που πρόσφερε τα μέγιστα στο επίπεδο της κάλυψης των βασικών αναγκών των απεργών, ήταν απαραίτητο, αλλά ταυτόχρονα δεν αρκούσε για να δημιουργήσει τους όρους της νίκης. Ενώ το ΚΚΕ διακήρυσσε πως η απεργία δεν είναι απλά ένα οικονομικό αλλά ένα πολιτικό γεγονός, αυτό δεν εκφράστηκε σε ένα επίπεδο αιτημάτων και πάνω σε αυτή τη βάση ευρύτερων ταξικών συμμαχιών. Εκφράστηκε σε ένα επίπεδο ενδοκοινοβουλευτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, για την ψηφοθηρική προβολή του ΚΚΕ. Έτσι, και μόνο έτσι, εννοεί την πολιτική διάσταση ενός αγώνα το ΚΚΕ, εντός του κοινοβουλίου και των νόμιμων δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών. Στο επίπεδο του δρόμου, των απεργιών, και γενικά της πρακτικής πάλης, η πολιτική απουσίασε αισθητά. Την στιγμή που το ΚΚΕ κατήγγειλε σε όλους τους τόνους την κυβέρνηση του «Μαύρου Μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ» αλλά και την μετέπειτα συγκυβέρνηση, δεν έβαλε ποτέ ως στόχο πάλης την ανατροπή της, παλεύοντας γι’ αυτήν είτε μέσα στη Χαλυβουργία, είτε οπουδήποτε αλλού. Αυτή θα ερχόταν –αν ερχόταν- διά των προκαθορισμένων εκλογικών διαδικασιών, στις οποίες ο λαός «όφειλε» να ενισχύσει το σταλινικό Κόμμα. Η αδυναμία ανάδειξης ευρύτερων πολιτικών αιτημάτων και στοιχείων πάλης, αφαίρεσε την δυνατότητα της ανάπτυξης ευρύτερων συμμαχιών όχι απλά στο επίπεδο της αλληλεγγύης αλλά στο επίπεδο της κοινής μετωπικής δράσης, που είναι και το ζητούμενο της εποχής. Ενώ έδειχνε στα λόγια να συνειδητοποιεί πως πίσω από τον Μάνεση συστρατεύονταν όλη η αστική τάξη, η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ, το κράτος, ακριβώς επειδή η μαχητική αντίσταση των Χαλυβουργών στην ασύδοτη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και στις απολύσεις έθιγε τον πυρήνα της πολιτικής του κεφαλαίου για την χρεοκοπημένη Ελλάδα, που πρέπει να περάσει πάνω από τα πτώματα μιας κατεστραμμένης εργατικής τάξης χωρίς δικαιώματα, ωστόσο η κοινή δράση και ενότητα των εργατών στην πράξη παρέμειναν άγνωστες λέξεις για το ΚΚΕ. Περιορίστηκε να μεταφέρει δεξιά κι αριστερά εκπρόσωπους των Χαλυβουργών σε περιοδείες σε εργασιακούς χώρους, κάνοντας γενικόλογα καλέσματα για στήριξη της απεργίας, χωρίς ποτέ να πάρει την πρωτοβουλία να προτείνει ένα πρόγραμμα κοινής δράσης, συνένωσης και συντονισμού των σκόρπιων αγώνων. Όταν τελικά, το κράτος έλαβε τα μέτρα του, με δικαστική απαγόρευση της απεργίας και επέμβαση των ΜΑΤ, είναι επόμενο πως βρήκε ένα κίνημα αλληλεγγύης που είχε ήδη φυλλορροήσει, εργάτες κουρασμένους, και με το ΚΚΕ εν μέσω μετεκλογικής απογοήτευσης κι αποστράτευσης να έχει ουσιαστικά αποσυρθεί από την περιφρούρηση.
 Οι μορφές της πάλης, με πρωτοβουλία του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ, περιορίστηκαν σε μονοήμερες απεργίες κλεισμένες σε τοπικά όρια, όπως η Παναττική απεργία αλληλεγγύης στους Χαλυβουργούς στις 17 Γενάρη. Αν ακόμα και οι 48ωρες Γενικές Απεργίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αποδεικνύονται λίγες για τις ανάγκες των εποχών, πως θα ήταν δυνατόν μια ημέρα απεργίας σε Αττική ή Ελευσίνα να συμβάλλει αποτελεσματικά στη κλιμάκωση του αγώνα των Χαλυβουργών; Για το ΚΚΕ δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες, ούτε κι ο λαός, για να θέσει το σύνθημα για Γενική Πολιτική Απεργία Διαρκείας και να το ζυμώσει με το ειδικό βάρος που έχει ιστορικά μέσα στην ελληνική εργατική τάξη. Περίμενε (αν αποσκοπούσε κάπου συγκεκριμένα τελικά), η απεργία των Χαλυβουργών να νικήσει απλά και μόνο σπάζοντας όλα τα χρονικά ρεκόρ, με την υπόλοιπη εργατική τάξη απλά να παρατηρεί τους μήνες να περνούν, χωρίς να συμμετέχει η ίδια δραστικά με δικούς της αγώνες.
 Σημείο καμπής στην όλη πορεία της απεργίας υπήρξε η καλοδεχούμενη επίσκεψη κλιμακίου της Χρυσής Αυγής στο εργοστάσιο, μεταφέροντας… νερά και γκοφρέτες από το LIDL, ως δήθεν ένδειξη αλληλεγγύης. Η ηγεσία του Σωματείου και προσωπικά ο Γ. Σιφωνιός, αφού δέχτηκαν την βοήθεια έδωσαν το μικρόφωνο στον Κασιδιάρη για να ξεράσει την φασιστική προπαγάνδα του. Δεν πτόησε κανέναν το γεγονός ότι λίγο καιρό πριν, η Χ.Α. ανακοίνωνε την στήριξη της στο Μάνεση. Έτσι, αρκετά πριν την εκλογική εκτόξευση των Νεοναζί, είχε φροντίσει το ΠΑΜΕ να προωθήσει τη δημοτικότητα της Χ.Α. αναδεικνύοντας την σε πολιτικό παράγοντα και φέρνοντας την σε επαφή με τους εργάτες, στο επίκεντρο της ταξικής πάλης στη χώρα. Μετά από τα «Κόκκινα δημοψηφίσματα» του Γερμανικού Μεσοπολέμου, οι μακάβριες εικόνες επανήλθαν, κάνοντας τον γύρο του ίντερνετ σε χρόνο dt. Οι απαντήσεις του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στην κριτική, έκαναν μια αναφορά στην «προβοκάτσια της Χ.Α.» για να περάσουν στην επίθεση ενάντια στις δυνάμεις του κινήματος. Έβαζαν τρικλοποδιές στην απεργία, όχι όσοι κουβάλησαν τους φασίστες σε αυτή, αλλά αυτοί που τους άσκησαν δικαιολογημένη κριτική! Ακόμα και στην επίθεση σταλινικών της ΚΝΕ σε Τροτσκιστές του ΕΕΚ στην Πάντειο, που έχει δημόσια καταγγελθεί, κατά τη διάρκεια του τραμπουκισμού και αναφερόμενοι στην επίμαχη επίσκεψη της Χ.Α., οι μαινόμενοι Κνίτες ούρλιαζαν πως «για εμάς εσείς οι Τροτσκιστές είστε ίδιοι και χειρότεροι από τους Χρυσαυγίτες»! Έτσι διαπαιδαγωγεί το ΚΚΕ τους νεολαίους του. Η «Τρίτη περίοδος» μας ξαναχαμογελά δείχνοντας τα σαπισμένα δόντια της.
Το συγκεκριμένο γεγονός με την Χ.Α. να καμαρώνει στην πύλη της Χαλυβουργίας, προκάλεσε μεγάλη αποστράτευση δυνάμεων από το κίνημα αλληλεγγύης το οποίο διασπάστηκε σε χίλια κομμάτια. Δεν έλειψαν δυστυχώς, ανεγκέφαλες αντιδράσεις κομματιών του κινήματος, που ταυτίζοντας την απεργία των εργατών με τις αποφάσεις της ηγεσίας τους, δήλωναν με κάθε τρόπο την αδιαφορία τους ή/και εχθρότητα τους σε αυτή, με την λογική πως «αφού έφεραν τους φασίστες είναι αδιάφορο αν νικήσουν ή χάσουν».
 Αυτά είναι τα αρνητικά μαθήματα που πρέπει να βγάλουμε από την απεργία. Μαθήματα για τον άθλιο ρόλο του σταλινισμού, που όταν δεν εναντιώνεται στους αγώνες των εργατών, ξέρει καλά πώς να τους οδηγεί σε ξέρες. Η πρόταση του Δ.Σ. κάνει λόγο για συνέχιση του αγώνα μέσα από το εργοστάσιο. Δεν κάνει λόγο τι εννοεί ακριβώς, ποιες μορφές πάλης προτείνει, και πως θα γίνει αυτό με τους εργάτες να δουλεύουν και τους απολυμένους να είναι ακόμη στο δρόμο.
 Ωστόσο την απογοήτευση και την αποστράτευση την αφήνουμε στους σταλινικούς και σε όλους όσοι πουλάνε φτηνά το όραμα τους στερούμενοι προοπτικής. Ακόμα και αν η πρόταση λήξης της απεργίας προσπαθεί να χρυσώσει το χάπι μιας άτακτης υποχώρησης, ωστόσο, σωστά διατυπώνονται κάποια από τα μεγάλα κεκτημένα της επικής αυτής απεργίας.
 Η εργατική τάξη βγαίνει σοφότερη από αυτή τη μάχη. Τώρα έχει την δυνατότητα να ξεχωρίζει πιο καθαρά τους φίλους της από τους εχθρούς της. Έχει παρακαταθήκη μια από τις πιο σημαντικές εμπειρίες της σύγχρονης ταξικής πάλης, μπορεί να μάθει από τα λάθη της και να αποφύγει τα ίδια αδιέξοδα.
 Κυρίως, τώρα ξέρει καλά τη δύναμη της, ξέρει τι μπορεί να κάνει όταν η ίδια το αποφασίσει. Τρομοκράτησε τους καπιταλιστές-τρομοκράτες, έκανε ακόμα και διεθνή μέσα ν’ ασχολούνται με αυτή δείχνοντας την ως απειλή. Στην εποχή της βαθιάς κι άλυτης καπιταλιστικής κρίσης, μέσα στην οποία μαίνεται η επίθεση της αστικής τάξης ενάντια σε εργασιακά δικαιώματα και σχέσεις, κατάφερε να γίνει το σύμβολο της αντίστασης σε αυτή τη  καταστροφή. Έδωσε το στίγμα μιας ολόκληρης εποχής που τώρα ανοίγει, εποχή αγώνων των προλετάριων για την υπεράσπιση του δικαιώματος στη δουλειά, στη ζωή και στην αξιοπρέπεια. Έδειξε τον δρόμο της απεργίας διαρκείας, τον δρόμο του περιφρουρημένου και πειθαρχημένου αγώνα, μέσα από πρωτοφανές πείσμα κι ηρωισμό. Η αυταπάρνηση και η αλύγιστη θέληση των απεργών εργατών, κατέδειξε πως ζούμε στην εποχή του «ή αυτοί, ή εμείς», χωρίς περιθώρια συμβιβασμών ανάμεσα στα δύο ταξικά στρατόπεδα, που ήδη προετοιμάζονται για τον μεγάλο μεταξύ τους πόλεμο. Πρόσθεσε πολλά λιθαράκια στο χτίσιμο της συνείδησης του ταξικού αγώνα και της σύγκρουσης, ενάντια στη κάλπικη λογική της υποταγής κάτω από το «κοινό συμφέρον» εργατών κι εργοδοτών.
 Αλλά οι τεράστιες προοπτικές που ανοίγονται μπροστά στην εργατική τάξη και φάνηκαν μέσα σε αυτή την απεργία δεν πηγάζουν μόνο μέσα από την ιστορική της θέση στην καπιταλιστική παραγωγή, αλλά κι από την αδυναμία του καπιταλισμού να διαχειριστεί μια άλυτη και μη-διαχειρίσιμη κρίση. Το αδιέξοδο του παρηκμασμένου καπιταλισμού είναι η βάση της υπεροχής της τάξης μας. Δεν είναι τυχαία η στιγμή που επιλέχτηκε να γίνει η υποτιθέμενη «επίδειξη δύναμης» με τα ΜΑΤ στη Χαλυβουργία: η αστική τάξη που βλέπει τον κόσμο της να καταρρέει κάτω από το βάρος της ύφεσης, φοβάται τώρα περισσότερο από ποτέ την ανάπτυξη της δυναμικής και της ενέργειας της επαναστατικής τάξης σε πλανητικό επίπεδο. Είδε έκπληκτη αυταρχικά καθεστώτα δεκαετιών να πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα κάτω από την πυγμή των Αράβων προλεταρίων κατά την Αραβική Άνοιξη. Παρατηρεί έντρομη μια εργατική εξέγερση να λαμβάνει χώρα μέσα στη καρδιά της Ευρώπης, από τους ανθρακωρύχους της Αστούριες στη ταλανιζόμενη από την κρίση Ισπανία. Εμφανίζεται όλο και πιο ανήμπορη να αντιμετωπίσει τη δύναμη της εργατικής τάξης με όσα κατασταλτικά μέσα κι αν ρίξει στο παιχνίδι. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η απεργία της Χαλυβουργίας που αμφισβήτησε επί εννέα μήνες με «αυθάδεια» την εξουσία του αφεντικού, των νόμων και των δικαστηρίων, ήταν καρφί στο μάτι της.
 Η επέμβαση του κράτους, που τσαλαπάτησε με στόμφο το δημοκρατικό δικαίωμα στην απεργία, γίνεται σε μια στιγμή που η κρίση εξουσίας που μαίνεται στην Ελλάδα, από τον Δεκέμβρη του ’08 και δώθε, παίρνοντας εκρηκτικές διαστάσεις και ξεθεμελιώνοντας το πολιτικό σύστημα με μια κυβέρνηση που παραπαίει πριν καλά-καλά σχηματιστεί, η έλλειψη οποιασδήποτε στρατηγικής διεξόδου από το οικονομικό και πολιτικό αδιέξοδο και η απότομη στροφή των μαζών προς τα αριστερά με τις πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις, που είναι οι πραγματικές αιτίες πίσω από το «απονενοημένο διάβημα» της επέμβασης των ΜΑΤ, είναι τα σημάδια της οικτρής τους αδυναμίας να επιβιώσουν σαν σύστημα. Αποσύρονται από την Ιστορία και το γνωρίζουν καλύτερα κι από εμάς. Βλέπουν την αναπτυσσόμενη δύναμη της νέας εποχής που καταφτάνει, βλέπουν τους δημιουργούς της νέας ζωής να αντιλαμβάνονται την δύναμη και το πεπρωμένο τους. Είδαν πανικόβλητοι όλα τα παραπάνω να ανθίζουν, εδώ και εννέα μήνες, κάπου στον Ασπρόπυργο.
 Η απεργία των Χαλυβουργών έληξε. Αλλά το λουλούδι που ξεφύτρωσε ανάμεσα στα καμίνια και στο τσιμέντο, έχει όλες τις δυνατότητες να ορθωθεί και να τους πνίξει. Αρκεί να το ποτίσουμε με το νερό της ενότητας, αρκεί να το θρέψουμε με το λίπασμα της συνείδησης. Η εποχή των μεγάλων συγκρούσεων, που εγκαινιάστηκε με το έπος της Χαλυβουργίας, είναι μαζί μας.


Υπόμνηση: Δεν προκαλεί έκπληξη το εργοδοτικό «ήθος» του Μάνεση, όπως το επέδειξε στους εργάτες του και στην κοινή γνώμη την Πέμπτη 2/8. Λίγες μέρες μετά την λήξη της απεργίας, έσπευσε να εκδιώξει άλλους 6 εργάτες (πρώην απεργούς), μεγαλώνοντας κι άλλο τον αριθμό των απολυμένων. Οι ισχυρισμοί που διατυπώνονταν από τους εκπροσώπους του στις τριμερείς, αλλά κι από τα απεργοσπαστικά τσιράκια του όπως η «κυρία» Καταβάτη, πως οι 120 απολύσεις «αρκούν» και με την επαναλειτουργία του εργοστασίου κανείς δεν θα χάσει τη δουλειά του, αποδείχτηκαν πομφόλυγες. Στην εκδικητική του μανία αντανακλούνται οι διαθέσεις όλων των καπιταλιστών. Οι εννέα μήνες απεργία δεν είναι κάτι που «χωνεύεται» εύκολα. Αλλά δεν είναι και τυχαία η επιλογή των απολυμένων: όλοι τους πρωτοστατούντες αγωνιστές της τιτάνιας μάχης, και οι 3 τους εκλεγμένοι συνδικαλιστές, μέλη του Δ.Σ. Επιχειρούν να διασπάσουν και να συντρίψουν το αγωνιστικό δυναμικό που σφυρηλατήθηκε μέσα στο «καμίνι» της απεργίας. Φοβούνται μια αναζωπύρωση του αγώνα, τρέμουν τις παρακαταθήκες που άφησε πίσω του, ακόμα κι όταν αυτός έχει τελειώσει. Ρητορική ερώτηση: τώρα ο Υπουργός Εργασίας δεν κόπτεται για την «εργασιακή ειρήνη»; Τώρα οι κυβερνητικοί γενίτσαροι δεν νοιάζονται για το «δικαίωμα στην εργασία»; Δεν περιμένουμε απάντηση, φυσικά, από τους παραπάνω. Οι μόνοι που μπορούν και πρέπει νʼ απαντήσουν είναι οι εργάτες, το κίνημα των «από κάτω», βάζοντας φωτιά στους αγώνες της νέας εποχής που ανατέλλει.

Καλεσμα ΕΕΚ για ΔΕΘ: Όλοι στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση και Πορεία Σαββάτο 8 Σεπτέμβρη, 6μμ, Καμάρα -Θεσσαλονίκη

Όλοι στην ανεξάρτητη ταξική συγκέντρωση και Πορεία
Σαββάτο 8 Σεπτέμβρη, 6μμ, Καμάρα -Θεσσαλονίκη

 

Στην πρώτη του άνοδο στην επίσημη έναρξη της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ως πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμάρας, δεν έχει να πει τίποτα καινούριο στο λαό. Θα τα έχει πει όλα νωρίτερα με την Τρόικα, τους κυβερνητικούς συνεταίρους του -τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη- και το Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων...
Εμείς, όμως, οι εργαζόμενοι, άνεργοι και συνταξιούχοι εργάτες, οι βιοπαλαιστές της πόλης και της υπαίθρου έχουν να πούμε (και να κάνουμε...) πολλά στο Σαμαρά. Σ' εκείνον δηλαδή που αφού έκλεψε την ψήφο ενός μέρους του ελληνικού λαού,  έτρεξε την επομένη μέρα να κάνει τα ίδια και χειρότερα με εκείνα που έκαναν οι προκάτοχοι του, ο Παπανδρέου και ο Παπαδήμος.
Η εργατική διαδήλωση στη ΔΕΘ φέτος πρέπει να πιάσει το νήμα όλης εκείνης της πάλης που ανέτρεψε τον Παπανδρέου και τον Παπαδήμου, αποτρέποντας τα ακόμη χειρότερα για το λαό. Ο Σαμαράς είναι άλλος ένας υπηρέτης της Τρόικας και των Ελλήνων καπιταλιστών και πρέπει να έχει την ίδια και χειρότερη τύχη με τους προκατόχους του. Η ανατροπή της κυβέρνησης του από το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να δώσει τη θέσει σε άλλη μία αστική κυβέρνηση (κεντροαριστερή, αριστερή κλπ.), αλλά σε μια κυβέρνηση των εργατών που θα αποτινάξει την Τροϊκανή κηδεμονία και πάνω απ' όλα την καπιταλιστική σκλαβιά και τη βαρβαρότητα που αυτή απλώνει σ' αυτόν τον τόπο...
Η πάλη αυτή απολύτως επίκαιρη και αναγκαία. Οι εκλογές της 17ης Ιούνη κάθε άλλο παρά σταθεροποίησαν το καθεστώς της Τρόικας και των Ελλήνων υποτακτικών της.
  • Οι νέες δραματικές μειώσεις σε μισθούς στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, στα κοινωνικά επιδόματα, τα εφάπαξ, την υγεία, την ασφάλιση και την παιδεία, που ετοιμάζει η κυβέρνηση για το τελευταίο τρίμηνο του 2012, αλλά και για το 2013/14 διαψεύδουν περίτρανα τα περί “αναδιαπραγμάτευσης” του Μνημονίου και “επιμήκυνσης” του χρόνου συμμόρφωσης στους στόχους του που υπόσχονταν στο λαό η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ.
  • Την ίδια διάψευση γνωρίζουν και τα περί “Αναπτυξιακού πακέτου” που δήθεν θα έφτανε από την ΕΕ. Δεδομένης της επιδείνωσης της κρίσης στην ευρωζώνη όπως φαίνεται  από το γεγονός ότι η Ισπανία βρίσκεται στον προθάλαμο ένταξης στον ευρωπαϊκό Μηχανισμό “διάσωσης” και επιβολής ενός Μνημονίου α-λα-ελληνικά, κανένα ευρώ δεν πρόκειται να φύγει από τις Βρυξέλλες αν δεν φύγουν δισ. ευρώ προς τους διεθνείς τοκογλύφους..
Όλα αυτά τα μέτρα -δηλαδή το νέο αντεργατικό σφαγείο και η πλήρης επενδυτική ασφυξία θα φέρουν ακόμα πιο κοντά το επίσημο χρεοστάσιο του ελληνικού καπιταλισμού με ή χωρίς έξοδο του από την ευρωζώνη, για την αποφυγή του οποίου υποτίθεται ότι συγκροτήθηκε η σημερινή κυβέρνηση.
Αυτό το γνωρίζουν οι Τροϊκανοί και οι Έλληνες υποτακτικοί τους  (όπως ξεδιάντροπα παραδέχτηκε πρόσφατα ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ) αλλά δεν τους ενδιαφέρει.
Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να μην χρεοκοπήσουν οι μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες που έχουν επενδύσει στην Ελλάδα,  να μην μεταδοθεί η ελληνική κρίση στην Ευρώπη καιι να τεθεί υπό τον απόλυτο έλεγχο των καπιταλιστών ο εξαθλιωμένος λαός αυτής και κάθε άλλης χώρας.
Κανένας, όμως απ' αυτούς τους στόχους δεν  φαίνεται να επιτυγχάνεται: Τόσο οι ευρωπαϊκές τράπεζες όσο και τα ευρωπαϊκά κράτη βυθίζονται στη χρεοκοπία, ενώ ο λαός στην Ελλάδα -αλλά και στην Ισπανία, την Πορτογαλία κλπ. δεν σκύβει το κεφάλι.
Παρά τα δεινά που έχει επιφέρει πάνω στους λαούς αυτής της ηπείρου, η ευρωπαϊκή αστική τάξη απέτυχε παταγωδώς έως τώρα να “διασώσει” την οικονομία της από τη διάλυση, Καιρός είναι, η ευρωπαϊκή εργατική τάξη να διασώσει τον εαυτό της και τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού από την αστική τάξη που απειλεί να μας διαλύσει για να διαιωνίσει το σύστημα της.
Γι' αυτό πρέπει  να παλέψουμε για τον πανευρωπαϊκό συντονισμό των εργατών για τη διάλυση της ΕΕ και τη δημιουργία των ενωμένων σοσιαλιστικών πολιτειών της Ευρώπης όπου την εξουσία θα την έχουν εργάτες και όχι οι καπιταλιστές. Μ' άλλα λόγια το δίλημμα δεν είναι “ευρώ ή δραχμή, πέσος, λιρέτα κλπ.” αλλά το εξής: καπιταλιστική χρεοκοπία και εκβαρβαρισμός ή εργατική εξουσία και σοσιαλισμός. Αυτός πρέπει να είναι ο άξονας της πάλης που πρέπει να διεξάγει το εργατικό κίνημα και σ' αυτή τη χώρα ενάντια στα μέτρα κοινωνικού εκβαρβαρισμού, την ανατροπή της κυβέρνησης Σαμαρά, την κατάργηση του Μνημονίου, την αποτίναξη της κηδεμονίας της ΕΕ και του ΔΝΤ και την επιβολή μέτρων σωτηρίας του λαού.
Εδώ και τώρα πρέπει:
  • να διαγραφεί ολόκληρο το δημόσιο χρέος προς τους διεθνείς τοκογλύφους και το ιδιωτικό χρέος των εργαζομένων και ανέργων εργατών
  • να εθνικοποιηθούν χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση οι τράπεζες, οι μεγάλες βιομηχανικές και εμπορικές επιχειρήσεις κλπ.
  • να διανεμηθούν οι υπάρχουσες θέσεις εργασίας σε όλους τους εργάτες, ντόπιους και μετανάστες με βάση ένα εργατικό δημοκρατικό επανασχεδιασμό της οικονομίας
  • να υπάρξει πραγματικά δημόσια δωρεάν και υψηλού επιπέδου παιδεία, υγεία, ασφάλιση
Μόνο μια επαναστατική κυβέρνηση των εργατών στα πλαίσια της δικής τους εξουσίας και της διαρκούς παλλαϊκής κινητοποίησης μπορεί να σώσει την κοινωνία από τον εκβαρβαρισμό.
Σ' αυτό το δρόμο καλεί το ΕΕΚ την εργατική τάξη να βαδίσει, οργανώνοντας τα δικά της ανεξάρτητα από την αστική τάξη και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία όργανα πάλης, σε κάθε σωματείο, χώρο δουλειάς και συνοικία. Για ένα ενιαίο ταξικό εργατικό μέτωπο με στόχο την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, τη συντριβή του αστικού κράτους και των φασιστικών συμμοριών του και την ανατροπή του καπιταλισμού.

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ